Οι Γερμανοί κατακτητές λεηλάτησαν όλη την βιομηχανική και αγροτική παραγωγή της Ελλάδας. Μετέφεραν στη Γερμανία χιλιάδες τόνους χρώμιο, βωξίτη, νικέλιο, μολυβδαίνιο, πυρίτη, καπνό, ασήμι, χαλκό, πετρέλαιο, κάρβουνο, ξυλεία κ.α.. Μεταξύ αυτών και 12 τόνους χρυσού. Τους πρώτους μήνες της Κατοχής, αλλά και στην συνέχεια, κατάσχεσαν για τις ανάγκες τους βασικά προϊόντα και αποθέματα διατροφής όπως σιτηρά, σταφίδα, ελαιόλαδο, βαμβάκι, ζάχαρη, ρύζι κ.α. 

Αποτέλεσμα όλης αυτής της άγριας λεηλασίας, ήταν να πεινάσει ο ελληνικός πληθυσμός και να πεθαίνει στους δρόμους. Ειδικά, τον χειμώνα 1941-1942, με το μεγάλο λιμό, πέθαναν 300.000 Έλληνες από την πείνα. Τα συνολικά θύματα στο διάστημα 1941-1944 ήταν πάνω από 600.000 Έλληνες από υποσιτισμό, ασθένειες, ομηρίες και εκτελέσεις αμάχων. Στο τέλος του πολέμου, το 75% των παιδιών έπασχε από ασθένειες.

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Γκαλεάνο Τσιάνο, ερχόμενος στην Αθήνα (1942) και βλέποντας χιλιάδες ζητιάνους στους δρόμους, σημείωσε στο ημερολόγιό του: «οι Γερμανοί πήραν από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους.»

Εκτός από τον λιμό, οι Γερμανοί ΔΙΕΠΡΑΞΑΝ ΣΦΑΓΕΣ ΑΜΑΧΩΝ στην Ελλάδα (παραβιάσεις της Διάσκεψης της Χάγης του 1907). Η συνολική μείωση του πληθυσμού της Ελλάδας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (Β΄ΠΠ) ανήλθε στο 13,5%.

Οι Γερμανοί ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ 1770 ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ, με 131 ολοκαυτώματα αναγνωρισμένα μέχρι σήμερα. Μερικές από τις κοινότητες που υπέφεραν από τις θηριωδίες των Γερμανών ήταν Αλικιανός, Ανώγεια, Γιαννιτσά, Δαμάστα, Δίστομο, Καισαριανή, Κάνδανος, Κερδύλλια, Κλεισούρα, Κομμένο, Κοντομάρι, Λιγκιάδες, Μεσόβουνο, Μουσιωτίτσα, Παραμυθιά, Πύργοι, Υπάτη, Χορτιάτης, χωριά της Βιάννου…

Δύο διαταγές έπαιξαν πρωταρχικό ρόλο στα Ελληνικά Ολοκαυτώματα: 

(1) Η πρώτη διαταγή ήταν εκείνη του Χίτλερ: «εάν υπάρχει υπόνοια ότι ένα σπίτι χρησιμοποιείται από την Αντίσταση, αυτό πυρπολείται με όλους τους κατοίκους του».

(2) Η δεύτερη διαταγή ήταν του Στρατάρχη Κάιτελ: «για κάθε Γερμανό που σκοτώνεται εκτελούνται τουλάχιστον 50 Έλληνες και για κάθε Γερμανό που τραυματίζεται εκτελούνται τουλάχιστον 10 Έλληνες».

Αναφέρουμε 2 μόνον παραδείγματα από τα 131 Ελληνικά Ολοκαυτώματα:

Ολοκαύτωμα Βιάννου (14-16 Σεπτέμβρη 1943): Οι Γερμανοί σκότωσαν 461 κατοίκους, έκαψαν 10 χωριά και ανατίναξαν 980 σπίτια. Το 1945, ο Νίκος Καζαντζάκης, μέλος της Επιτροπής «Διαπίστωσης ωμοτήτων στην Κρήτη», που συγκροτήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη, περιέγραψε τις θηριωδίες του τακτικού γερμανικού στρατού Βέρμαχτ. Γράφει ότι «Γερμανοί συνέλαβον παιδιά και ήρχισαν να τα βασανίζουν δια να προβούν εις αποκαλύψεις,· εχαράκωσαν με την ξιφολόγχην τα μάγουλά των και τας κνήμας των… τους απέσπασαν τα δόντια με την ξιφολόγχην και τέλος τα έσφαξαν δι’ αυτής… Μετά την εκτέλεσιν τα εκτελεστικά αποσπάσματα Βαχού, Αμιρών και Κεφαλοβρύσου… μεθυσμένοι εχόρευαν επί των πτωμάτων των εκτελεσθέντων». 

Ολοκαύτωμα Καλαβρύτων (13 Δεκεμβρίου 1943): Η μεγαλύτερη μονοήμερη γερμανική θηριωδία στην Ελλάδα. Γερμανοί έσφαξαν 1460 αμάχους και κατεδάφισαν την πόλη. Αφού εξόντωσαν όλους τους άνδρες μεταξύ 12 και 90 ετών, οι Γερμανοί ανάγκασαν γυναίκες και παιδιά να συγκεντρωθούν στο σχολείο και του έβαλαν φωτιά. 

Εκατόν είκοσι χιλιάδες (120.000) Έλληνες κατέληξαν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης. Μόνον 15.000 επέζησαν. Η επιγραφή του Ελληνικού μνημείου στο στρατόπεδο Μαουτχάουζεν αναγράφει: «Εμείς που θανατωθήκαμε εδώ, μην μας ξεχνάς, γιατί η λήθη του κακού είναι άδεια για την επανάληψή του».